Μα και βέβαια δεν απαντάμε λέει στο φβ !!! Μα στο φβ θα γίνουν ερωτήσεις ... Και εμείς δεν θέλουμε ενοχλητικές ερωτήσεις γιατί απλά δεν έχουμε ...απαντήσεις...Και προφανώς δεν μπορούμε να σας μπλοκάρουμε όλους!!! Προτιμάμε να είμαστε ταμπουρωμένοι πίσω (απο την ανυπόληπτη όπως αποδεικνύεται με τον καιρό) φυλάδα μας κάθε 3 μήνες, να γράφουμε ότι μας συμφέρει...απο ψεύδη μέχρι ανοησίες για να αποκρύπτουμε την αλήθεια και να παραμυθιάζουμε τους χρήσιμους ηλίθιους και αδαείς!!!(Ως πότε άραγε ?) Το ομολογούμε κιόλας: ΟΡΓΑΝΟ !!!!Μόνο που το όργανο αυτό το πληρώνουν οι Βησσανιώτες με τις προσφορές τους !!!
Η Δημοκρατία στο ...απογειό της!!! Τώρα εσείς Βησσανιώτες που είχατε την ατυχία να ...μενετε εκτός Αθηνών ε! κάντε ένα ταξιδάκι για να ενημερωθείτε!! Θα σας κεράσουν και ...λουκούμι !!!
"Μαύρο σκοτάδι έπεσε...μαύρο σαν καλιακούδα..." ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΙ ΑΡΓΕΙΟΙ!!!
Τί να «πρωτοθαυμάσει» κανείς από τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην φαρσοκωμωδία της 24ης Νοεμβρίου στον 6ο όροφο της οδού Μάρνης, που την ονόμασαν λέει ΓΣ της Αδελφότητας ( 😁) Βησσανιωτών!.
ΣΚΗΝΗ 1. Διαβάστε το ένθετο στην εικόνα … Είναι από την έκτακτη ΓΣ που έγινε στην έδρα της Αδελφότητας υπό την Προεδρία του τότε επικεφαλής της αείμνηστου Εμμ. Γούναρη, στις 19 Δεκεμβρίου 2004, και είχε θέμα το επικριτικό περιεχόμενο επιστολών του συγχωριανού μας Απ. Φίλη για διάφορα θέματα του χωριού συμπεριλαμβανομένου του ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΩΝ ΑΠΟΜΑΧΩΝ ( λεπτομέρειες έχω δημοσιεύσει εδώ:
Σε κάθε συνεδρίαση του ΔΣ της Αδελφότητας απαραίτητα στα θέματα υης ημερήσιας διάταξης υπήρχε και το θέμα ΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ ΔΑΠΑΝΩΝ ΚΑΙ ΕΞΟΔΩΝ που είχαν γίνει στο ενδιάμεσο μεταξ'υ δύο συνεδριάσεων.Τα οικονομικά δεν ήταν μόνο ευθύνη του Ταμία!!! ΟΛΟ το ΔΣ ελάμβανε γνώση των δαπανών και των εξόδων σε τακτική βάση!!! Ετσι η διαφάνεια και η λογοδοσία στα οικονομικά ιέματα ήταν δεδομένη και μή αμφισβητήσιμη!Ο καθένας θα μπορούσε να το διαπιστώσει!!!
Εδώ και μερικούς μήνες ανέδειξα με αδιαμφησβήτητα νομίζω στοιχεία όλη την παθογένεια που ταλανίζει τα τελευταία ιδίως 15 χρόνια την εσωτερική λειτουργία και δράση της Αδελφότητας Βησσανιωτών. Νομίζω ότι τα παντός είδους προβλήματα επιλύονται πρώτα με την ανάδειξη και παραδοχή τους και μετά με καλή θέληση και αποφασιστικότητα από όλους μας.
Αύριο όπως είναι γνωστό σε όλους έχει αποφασισθεί από το φερόμενο ΔΣ της Αδελφότητας να πραγματοποιηθεί η εκλογο-απολογιστική Συνέλευση και οι Εκλογές για την διετία 2024-2026. Υπο τις παρούσες συνθήκες που διαμορφώθηκαν τον τελευταίο καιρό, επιθυμώ να ξεκαθαρίσω την στάση μου ως απλός Βησσανιώτης που ενδιαφέρεται για την τύχη του ιστορικού μας Συλλόγου.
Την πατρότητα της ιδέας για την ανέγερση του ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΩΝ ΑΠΟΜΑΧΩΝ ΒΗΣΣΑΝΙΩΤΩΝ είχε ο αείμνηστος Αχιλλέας Μ. Κόντης. Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε στο 2ο φύλλο της εφημερίδας «Η ΒΗΣΣΑΝΗ»-Μάϊος/Ιούνιος 1988 και μπορείτε να το διαβάσετε στο τέλος αυτού του κειμένου. Οι Βησσανιώτες αγκάλιασαν με θέρμη και ενθουσιασμό την ιδέα για την πραγματοποίησή του, περίπου 6 χρόνια αργότερα το 1994…οπότε άρχισαν να προσφέρονται τα πρώτα χρήματα.
Σύμφωνα με τον Νόμο:281/1914 την ΕΠΟΠΤΕΙΑ σε Συλλόγους και Σωματεία, ασκεί η Περιφέρεια στην οποία ανήκει η εκάστοτε Έδρα του Συλλόγου). Το υπεύθυνο Γραφείο της Περιφέρειας που υπάγεται η Αδελφότητα είναι:
Όσο πιο πίσω στο χρόνο πάμε τόσο τα ερωτήματα και οι απορίες που αφορούν τα πεπραγμένα της «γεραράς»… Αδελφότητας σχετικά με την διαφάνεια και την λογοδοσία , πληθαίνουν.
Ας μεταβούμε λοιπόν λίγο πιο πίσω χρονικά γύρω στο 2000. Στο τεύχος αρ. 75-Μάϊος-Ιούνιος 2000 της εφημερίδας της Αδελφότητας, με τίτλο: ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ διαβάζουμε: (Διαβάστε με προσοχή το κείμενο στις παρακάτω δύο εικόνες).
Την Παραμονή της Παναγιάς, 14 Αυγούστου 1997 και ώρα 11 το πρωΐ έγινε η τε¬λετή θεμελείωσης«Του Σπιτιού του Απόμαχου Βησσανιώτη»!
Τη σεμνή τελετή ενός τέτοιου τεράστιας σημασίας έργου την παρακολούθησε σύσ¬σωμο το χωριό και την αγία¬σε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Ιωήλ και ο Ιερέας μας π. Θεοφάνης Λώλης. Την θεμελίωση έκα¬νε ο Πρόεδρος της Αδελφότητάς μας Ε. Γούναρης.
Δημοσιεύω σήμερα το ισχύον καταστατικό της Αδελφότητας Βησσανιωτών. Είναι η τρίτη τροποποίηση (1991-92) που έγινε στο πρώτο καταστατικό του 1924, όταν η Αδελφότητα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Διαβάστε με προσοχή τα άρθρα του και κρίνετε αν οι πρακτικές των Διοικήσεων τα τελευταία 15-20 χρόνια συμφωνούν με αυτά ως όφειλαν... Οι παρατηρήσεις μου κάτω απο ορισμένα άρθρα ήταν αναπόφευκτες, λαμβάνοντας υπόψιν την κρίσιμη καμπή (δυστυχώς υπαρξιακής φύσης) που διέρχεται η Αδελφότητα...
Σήμερα, θα σας περιγράφω πως εμείς τα παιδιά της εποχής
εκείνης, περάσαμε τον πόλεμο.
Ήμουνα 10 χρονών, τρίτη τάξη στο δημοτικό. Ήταν Δευτέρα
πρωί. Ο Δάσκαλός μας, ο συγχωρεμένος Ηλίας Γκάγκας έλειψε για λίγο, κατέβηκε
στο κοινοτικό γραφείο. Εκεί υπήρχε ένα ράδιο που μαζευότανε οι άνδρες και
ακούγανε τις ειδήσεις. Αφού ανέβηκε στην τάξη, μας είπε: “Παιδιά, κηρύχτηκε
πόλεμος, να πάτε στα σπίτια σας”. Μη ξέροντας εμείς τι σημαίνει πόλεμος και τι
συνέπειες έχει, χαρήκαμε που δεν θα κάναμε μάθημα κατενθουσιαστήκαμε εδώ που τα
λέμε, αφού προτιμούσαμε τα παιχνίδια.
Είναι νομίζω καιρός να ξεκαθαρίσουν επιτέλους ορισμένα πράγματα που αφορούν την Αδελφότητα και την απαράδεκτη στάση που επιδεικνύει ο «αυτοαποκαλούμενος Πρόεδρός» της «αΠ» και τα λοιπά μέλη -αν υπάρχουν!- του «διορισμένου ΔΣ» (δΔΣ), αρνούμενοι να απαντήσουν σε ουκ ολίγα ερωτήματα που τους απηύθυνα και αφού μέχρι και …εκλογές σχεδιάζουν να κάνουν τον επόμενο μήνα και τις οποίες ανακοίνωσαν στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας τους:
Τις τελευταίες ώρες όλο και πιο έντονες φήμες διακινούνται (και στο χωριό μας) ότι το ΣΔΟΕ (Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος) επισκέφτηκε την έδρα της Αδελφότητας -την γνωστή «ΜΑΝΑ») για την διενέργεια έρευνας σχετικά με τα οικονομικά της Αδελφότητας…
Επειδή το κύρος του ιστορικού και καταξιωμένου στην συνείδηση όλων των Βησσανιωτών Συλλόγου μας πλήττεται ανεπανόρθωτα (ανεξάρτητα τα ευρήματα της έρευνας) ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ σχετικά με τις φήμες αυτές (επιβεβαίωση ή διάψευση) από τον Πρόεδρο αλλά και από το υπόλοιπο ΔΣ της Αδελφότητας (αν υφίσταται τέτοιο!).
Η ανακοίνωση-διακήρυξη για ΓΣ (βλέπε φωτο) δημιουργεί αν μη
τι άλλο ερωτηματικά ως προς το περιεχόμενό της. Θα την αποδομήσω λέξη προς λέξη
και εφιστώ την προσοχή στους
συμπατριώτες μας που θέλουν να ψηφίσουν αφού όλα δείχνουν εκλογές «στημένες» στα μέτρα του
αυτοδιορισμένου Προέδρου (αΠ) και του «κονκλάβιου» που του απέμεινε!
Επειδή με τις πολλές και κάπως «δύσκολες» και «στενάχωρες» ερωτήσειςπου απευθύνω εδώ και λίγο καιρό στον (αΠ) της
Αδελφότητας, τον δυσκολεύω να απαντήσει, επανέρχομαι με ΜΟΝΟ ΜΙΑ αυτή τη φορά
ερώτηση, ώστε να τον βοηθήσω να ανταποκριθεί. (Όντως με τιςπολλές ερωτήσεις μου ίσως «μπουκώνει» η σκέψη
του αφού τελευταίως με τα γραφόμενά του δείχνει αδυναμία διαύγειας πνεύματος και τα σημάδια της εν πλήρη συγχύσει κατάστασης
στην οποία διατελεί, σχετικά με τα συμβαίνοντα στην Αδελφότητά ΤΟΥ , είναι
φανερά!).
Για το ζήτημα της παραχώρησης χρήσης του Αρρεναγωγείου Βησσάνης στην Αδελφότητα Βησσανιωτών το 2013 ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για να έχουμε μια ολοκληρωμένη άποψη και να καταλάβουμε τον απαράδεκτο τρόπο που λειτούργησαν Δήμος, Τοπική Κοινότητα και Αδελφότητα. Ας δούμε τί ακριβώς γράφει το δημοσίευμα της εφημερίδας της Αδελφότητας:
Αγαπητοί αναγνώστες για πληρέστερη ενημέρωσή σας καλό θα
ήταν να διαβάσετε πριν, τις δύο αναρτήσεις μου που σχετίζονται άμεσα με την
σημερινή που αποτελεί συνέχειά τους και αναφέρεται στο θέμα που δηλώνει
εύγλωττα ο τίτλος τους:
Να επαναλάβω για μία ακόμη φορά – κάποιοι προσποιούνται ότι δεν το αντιλαμβάνονται-ότι
φυσικά και είμαι αναρμόδιος να «εκπονήσω»κατηγορητήριο κατά οποιουδήποτε πόσο μάλλον να «ενδυθώ» τον ρόλο του
Εισαγγελέως και να καταδικάσω κάποιον από το διορισμένο (επιμένω…) Δ.Σ. (δΔΣ) ή
τον αυτοανακηρυχθέντα (επιμένω) Πρόεδρο της Αδελφότητας(αΠ), για πράξεις και ενδεχόμενεςπαραλείψεις…Αρμόδιες για αυτό, αν
χρειαστεί, είναι οι Εποπτικές και οι Ελεγκτικές Αρχές. Κύριο μέλημά μου
είναι η εύρυθμη λειτουργία της ιστορικής και καταξιωμένης στο χρόνο
Αδελφότητας Βησσανιωτών που θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα καλής λειτουργίας.
Αγαπητοί μου συγχωριανοί ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ θέτω και περιμένω απαντήσεις…
Παρακαλώ κάποιον απο τα μέλη του αυτοαποκαλούμενου ΔΣ να μας ενημερώσει αν η αίθουσα της Αδελφότηας είναι ανοιχτή κάποια ημέρα και ώρα της εβδομάδος, αφού εδώ και μήνες (οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι νομίζω δικαιολογία) είναι κλειστή (η αλληλογραφία μας επιστρέφεται..). Θα ήταν ευχής έργο να είναι παρούσα και η Γραμματέας του ΔΣ (ως υπεύθυνη των βιβλίων που τηρεί) ώστε να παραλάβει έγγραφα που επιθυμώ να καταθέσω και που αφορούν την Αδελφότητα. Επίσης θα παρακαλούσα να παραλάβω αντίγραφο του ισχύοντος καταστατικού του Συλλόγου και τον αριθμό έγκρισης του Πρωτοδικείου.
Τέλος ζητώ να διευθετήσουμε μια εκκρεμότητα που αφορά την παράδοση του e-mail, κλπ η οποία εκκρεμότητα δεν προέκυψε με δική μου ευθύνη. ΥΓ: Αναγκάζομαι να κάνω δημόσια το αίτημα αφού κάτι σχετικό με την λειτουργία της έδρας της Αδελφότητας δεν έχει ανακοινωθεί με κάποιον τρόπο.
Σε επιστολές μου στο Δ.Σ. της Αδελφότητας (οι οποίες δημοσιεύτηκαν εδώ: https://vissaniotis-bc.blogspot.com/2024/06/blog-post_25.html και εδώ: https://vissaniotis-bc.blogspot.com/2024/07/blog-post.html) ζήτησα να πληροφορηθώ, όπως και άλλοι συγχωριανοί μας, αν πραγματοποιήθηκαν εκλογές για ανάδειξη Δ.Σ. στην Αδελφότητα για το έτος 2022 (ήταν έτος εκλογών σύμφωνα με το καταστατικό). Επισήμως δεν έλαβα καμία τεκμηριωμένη με τα ανάλογα έγγραφα απάντηση, ούτε από τον αυτοδιορισμένο Πρόεδρο (αΠ) αλλά ούτε και από κάποιον από το διορισμένο ΔΣ (δΣ). Το μόνο που ψέλλισε ο αΠ ήταν ένα αχαρακτήριστο και απειλητικό σχόλιο στο φβ (βλέπε εικόνα).
Επανέρχομαι σήμερα για να ασχοληθώ με θέματα που αφορούν την διαχείριση ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ της Αδελφότητας, την βαρύτητα της οποίας όλοι κατανοούμε αφού σχετίζεται με τον οβολό που προσφέρουν οι συγχωριανοί μας και οι φίλοι της Αδελφότητας για την επίτευξη των σκοπών του καταστατικού της που δεν είναι άλλο από την γενική ανάπτυξη και πρόοδο του χωριού μας και των κατοίκων του.
Απευθύνομαι σέ όλο το «διορισμένο» ΔΣ (δΔΣ) και στον «αυτοδιορισμένο» Πρόεδρο (αΠ) αλλά και στις διάφορες κατά καιρούς εκλεγμένες Εξελεγκτικές Επιτροπές. (οι χαρακτηρισμοί δικοί μου αφού στο ερώτημά μου αν έγιναν εκλογές το 2022 δεν πήρα τεκμηριωμένη απάντηση https://vissaniotis-bc.blogspot.com/2024/06/blog-post_25.html)
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να τονίσω και πάλι οτι η Αδελφότητα διοικείται από το ΔΣ και όχι από τον Πρόεδρο. Ολες οι αποφάσεις είναι ΣΥΛΟΓΙΚΕΣ και ως τέτοιες καταγράφονται στα σχετικά βιβλία που πρέπει να διατηρεί. Επομένως οι ευθύνες για πράξεις και παραλείψεις επιμερίζονται σε όλα τα μέλη του ΔΣ ανάλογα με τα καθήκοντα που έχει αναλάβει το καθένα…
«Τυχεροί»! όσοι παρακολούθησαν την τελετή εγκαινίων του ανακαινισμένου ξενώνα της Αδελφότητας στη Βήσσανη με διοργανωτή φυσικά τον …αυτοανακηρυγμένο πρόεδρό της (αΠ)! Και λέω «τυχεροί» αφού τέτοια τελετή δεν ξανάγινε στην Οικουμένη! Μία τελετή με έναν Ιερέα «άφωνο» να μην μπορεί να εκτελέσει το καθιερωμένο από την Εκκλησία μας τελετουργικό, αφού όπως είπε και ο ίδιος, δεν είχε την απαραίτητη άδεια να ιερουργήσει! Είδαν λοιπόν με έκπληξη οι παριστάμενοι συγχωριανοί μας, ένα ψάλτη κάτι να ψάλει και ένα ακόμη άτομο να τους ραίνει με κλωνάρι βασιλικού κατά τα συνήθη… Και ρωτάω:
Βήσσανη 15-8-2002: Ο χορός στον πλάτανο μετά την Λειτουργία-Ο Πάντο Αρμπυρος στην κορφή
Γράφει η Ευαγγελία Αντζακα Βέη
Ο Πάντο Άρμπυρος από τη Βήσσανη, ο επιλεγόμενος Τσέπης, που μας άφησε χρόνους πέρσι, χόρευε τη Βασιλαρχόντισσα. Την ήθελε όμως με το κλαρίνο σκέτο. Τελευταία φορά τον είδα να χορεύει το καλοκαίρι του 2002 στο πανηγύρι στο Κεράσοβο, που τώρα γίνεται την Κυριακή μετά τον Δεκαπενταύγουστο με πλούσιο τραπέζι από τον Σύλλογο των Κερασοβιτών και μαζεύει επισκέπτες από όλα τα χωριά του Πωγωνίου, που εκείνες τις μέρες είναι γεμάτα κόσμο.
Εκείνη τη χρονιά στο Κεράσοβο έτυχε να είναι από τη Βήσσανη μόνο ο Πάντο Άρμπυρος, που είχε έρθει με ταξί, όπως το συνήθιζε, και η δίκιά μας παρέα, με άντρες ή αχόρευτους ή ξένους. Έτσι, ο μπαμπα-Πάντος παρακάλεσε μια παρέα από το Κρυονέρι να τον πάρουν μαζί τους στο χορό, πράγμα που εκείνοι ευχαρίστως δέχτηκαν. Όταν ήρθε λοιπόν η σειρά τους, τον έβαλαν να χορέψει πρώτος στην κορυφή, και εκείνος παράγγειλε στα όργανα τη Βασιλαρχόντισσα, διευκρινίζοντας στο κλαρίνο ότι δεν ήθελε τραγούδι. Αμέσως άρχισε το κλαρίνο να χτυπάει τη Βασιλαρχόνησσα, χωρίς όμως να εξηγήσει στον τραγουδιστή το περιεχόμενο της παραγγελίας. Και όταν ο τραγουδιστής, μετά την εισαγωγή, άρχισε να τραγουδάει τα λόγια, ο μπαμπα-Πάντος σταμάτησε το χορό και γύρισε να τον μαλώσει: «Πάψε, πάψε εσύ!». Ο τραγουδιστής σάστισε και πάσχιζε να καταλάβει, δεν σταμάτησε όμως το τραγούδι, για να μην κόψει τη στροφή στη μέση, μέχρι που το κλαρίνο έσκυψε και του ’πε στ’ αφτί. Τότε ο τραγουδιστής σταμάτησε το τραγούδι και κάθισε κάτω, και ο μπαμπα- Πάντος συνέχισε το χορό του όπως τον ήθελε.''
Ο χορός έχει μελετηθεί κυρίως από άποψη λαογραφική αποκομμένος από το κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο, όπου εντάσσεται και λειτουργεί. [2]
Η Κοινωνική Ανθρωπολογία εξάλλου στραμμένη στη μελέτη της κοινωνικής οργάνωσης έχει δείξει λίγο ενδιαφέρον, παρόλο που το θέμα έχει σημαντικές κοινωνικές προεκτάσεις. [3] Η Πολιτισμική Ανθρωπολογία, αντίθετα, μελέτησε το χορό, συγκεντρώνοντας περισσότερο το ενδιαφέρον της στη δομή και τη σημειολογία του. [4]
Στη μελέτη αυτή θα παρουσιάσω και θα επιχειρήσω να ερμηνεύσω από κοινωνικο-ανθρωπολογική σκοπιά το χορό που έγινε στο μεγάλο πανηγύρι του χωριού Βήσσανη Πωγωνίου στις 15 Αυγούστου, γιορτή της Κοίμησης της Παναγίας, το 1983. Με αφορμή την εκδήλωση αυτή θα προχωρήσω στην εξέταση βασικών ερωτημάτων σχετικών με την κοινότητα που οργανώνει το πανηγύρι και στη διατύπωση ορισμένων απόψεων για την κοινοτική συνείδηση των ανθρώπων που την αποτελούν.
Εφέτος μετ εξαιρετικής μεγαλοπρεπείας και όλως ασυνήθους κοσμοσυρροής εωρτάσθη το διήμερον πανηγύρι τής Παναγιάς.
Από της προηγουμένης ημέρας ήρχισαν να συρρέωσι εκ των περιχώρων πλείστοι πανηγυρισταί, αλλά η συρροή του κόσμου υπήρξε μεγάλη κατά την επομένην ήμέραν τήν ήμέραν τής πανηγύρεως. Απο πολύ πρωί μια εξαιρετική κίνησις εις τας τάξεις των επισκεπτών. Εφέτος μάλιστα, που το χωριό μας απέκτησε και την συγκοινωνίαν του η κοσμοσυρροή υπήρξε ανωτέρα των προηγουμένων ετών—από πολύ πρωΐ βλέπεις νά έρχανται τα αυτοκίνητα μέ τούς υψηλούς μας ξένους ή κεντρική πλατεία της Βησσάνης κατά τάς δύο αυτάς ιστορικάς ήμέρας του γλεντιού μετεβλήθη εις πλατείαν Ομονοίας είναι η ώρα 8 και όλος ο κόσμος μεταβαίνει να έκκλησιασθή εις την κεντρικήν εκκλησίαν «Αγιος Νικόλαος».
Η φωτογραφία απο το μνμόσυνο των Ευεργετών τον Αυγ του 2022 (Φωτο Χ.Κ.)
Η σύντομη αλλά εμπνευσμένη ομιλία του αείμνηστου Κωνσταντίνου Φλώρου στο μνημόσυνο των Ευεργετών του χωριού μας τον Αύγουστο του 2003...
"Με χαρά τελούμε πάλι σήμερα, στον ιερό τούτο χώρο, το καθιερωμένο πλέον από την Αδελφότητα μνημόσυνο των Ευεργετών του χωριού μας. Και λέω με χαρά, αν και το σχήμα μνημόσυνο και χαρά φαίνεται οξύμορο, γιατί θεωρούμε την εκδήλωση ευκαιρία αφ’ ενός μεν να επαναφέρουμε -φρεσκάρουμε- στη μνήμη μας τα των ευγενών αυτών συγχωριανών μας, αφ’ ετέρου δε να απονείμουμε σ’ αυτούς τιμή και ευγνωμοσύνη, όπως τους αξίζει.
Η μακρά (αιωνία) καλή μνήμη συνοδεύει, είναι το αποτέλεσμα της αξίας του ανθρώπου.
Η τιμή δεν καταξιώνει μόνον αυτόν προς τον οποίον απευθύνεται αλλά και αυτόν που την αποδίδει.
Η δε ευγνωμοσύνη είναι μια λεπτή και ευγενική αρετή που δεν επιβάλλεται από κανένα νόμο, δείχνει όμως ψυχική ευαισθησία και ανωτερότητα.
«Αγαπητέ Ηρακλή, επειδή,ο πολιγραφώτατος υβριστής της
Αδελφότητας και όλου του Δ.Σ.της Διοίκησης αυτής και μέσα από το δημοφιλές σε
όλους μας vissa hills, συνεχίζει να μας βρίζει και ως Διαχειριστής δεν τον
φρενάρεις γιά όσα ακατανόμαστα και ποινικά κολάσιμα έχω καταγράψει, από εκείνη
την αποφράδα ημέρα της απαράδεκτής και προσβλητικής και συκοφαντικής προς όλους
τους προσερχόμενους Βησσανιώτες από τον Ιερέα (έχω υπέρ τους 10 που θα
καταθέσουν) θα σε παρακαλούσα αυτά τα τελευταία πού αναρτά άνευ ελέγχου από τον
διαχειριστή ,θα ήθελα να τα κατεβάσεις. Το vissani hills περιμένω να αντιδράσει
σε αυτόν τον γραφικό που πληρώθηκε να ψηφιοποίηση όλο το αρχείο της
Αδελφότητας, έκανε πολύ χρόνο να παραδώσει τα κλειδιά και τους κωδικούς του
blog ιδιοκτησίας μας, χρησιμοποιεί στο δικό του blog φωτ ογραφίες και άλλα
στοιχεία από την εφημερίδα μας.
Σε επιστολή μου προς το ΔΣ της Αδελφότητας Βησσανιωτών (δημοσιευμένη εδω: https://vissaniotis-bc.blogspot.com/2024/06/blog-post_25.html) απηύθυνα ορισμένα ερωτήματα στα οποία μέχρι τώρα δυστυχώς δεν πήρα υπεύθυνη απάντηση. Ενα απο αυτά αφορούσε την παραπάνω φωτογραφία αλλά και την λεζάντα της, δημοσιευμένη στο Τεύχος 184/Ιούνιος/Ιούλιος/Αύγουστος 2021. Να επαναλάβω το κείμενο της λεζάντας:
«Επίσκεψη στον Υπουργό Εσωτερικών κ. Μάκη Βορίδη, για να τον ευχαριστήσουμε για την έγκριση της δαπάνης αντικατάστασης των παραθύρων του Παρθεναγωγείου της Βήσσανης. Μας συνόδευσε η Βουλευτής Ιωαννίνων φίλη Μαρία Κεφάλα. Στην αντιπροσωπεία συμμετείχαν ο Δήμαρχος Κ. Καψάλης, ο Αντιδήμαρχος Στυλ. Κουκουλάρης και ο πρόεδρος της Αδελφότητας Γρ. Αρμπυρος. Θέσαμε το θέμα της εξαίρεσης για την τοποθέτηση αλουμινένιων, θερμομονωμένων και όχι ξύλινων παραθύρων, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούν στη Βήσσανη, μετά από συνεννόηση με την Υπουργό Πολιτισμού κ. Μενδώνη. Περιμένουμε την έγκριση.»
Ο Αριστοτέλης Τζάκος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 1957 και είναι γόνος πολυπληθούς οικογένειας του χωριού Βήσσανη της ακριτικής επαρχίας Πωγωνίου Ιωαννίνων.
Αποφοίτησε από το Ζ΄ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών στο Παγκράτι το 1975 και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου παρακολούθησε τα μαθήματα του Προκαταρκτικού Εργαστηρίου της Σχολής με δασκάλους τον Δημήτρη Μυταρά (1934-2017) και τον Λευτέρη Κανακάκι (1934-1985). Το επόμενο έτος εισήχθη στο Δ’ Εργαστήριο Ζωγραφικής όπου σπούδασε με δάσκαλο τον Δημοσθένη Κοκκινίδη (1929-2020) και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1980.
Την περίοδο 1980-1982 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Washington University School of Art, στο St. Louis του Missouri ως υπότροφος του
ιδρύματος και έλαβε master of fine arts. Παράλληλα με την ζωγραφική
σπούδασε φωτογραφία και γραφικές τέχνες. Από το 1980 είχε αρχίσει να εκθέτει
έργα του σε ομαδικές εκθέσεις ενώ την πρώτη του ατομική έκθεση οργάνωσε στην
Αθήνα το 1991.
[Περιστατικό, κατά αφήγηση του γέροντος Κ. Αναστασιάδη, όπως τ’ άκουσε από τη μάλε του, και όπως το διέσωσε ο Σπύρος Στούπης στο βιβλίο του: “Πωγωνησιακά και Βησσανιώτικα”].
«Όπως είναι γνωστό, ο Αλή πασάς είχε χτισμένο σαράϊ ψηλά στη Νεμέρτσα, κοντά στο Μπιτσικόπουλο, και κάθε καλοκαίρι από τον Ιούλιο μέχρι τον Αύγουστο, παραθέριζε εκεί. Ξεκινούσε από τα Γιάννενα και ακολουθούσε το σημερινό, περίπου αμαξωτό δρόμο, που τότε δεν υπήρχε. Και φθάνοντας κοντά στο Δέμα, έστριβε αριστερά και περνώντας από το Ρουψιώτικο και το Μεντζητιάτικο, έφτανε στα Φραστανά, απ’ όπου ανηφορούσε προς το Μπιτσικόπουλο κι έφτανε στο μέγαρό του. Τον ίδιο δρόμο ακολουθούσε και κατά την επίστροφή του.
Το καλοκαίρι όμως του 1817 επισιρέφονχας στα Γιάννενα, άλλαξε το συνηθισμένο του δρομολόγιο και αποφάσισε να περάσει από τη Βήσσανη να την ιδεί... αφού ήταν ένα από τα μεγαλύτερα τσιφλίκια του.[1] Κατέβηκε, λοιπόν, στα Φραστανά, πέρασε τη Λαμπάντσα, στα Βησσανιώτικα, τα Δοκίμια και Παλιάμπελα, στάθηκε κάμποσο και αποθαύμασε τους τρεις Αγιάννηδες με τις χιλιάδες τα πανύψηλα και πυκνά δέντρα τους, είδε τους γύρω στάλους, και μετά, σιγά - σιγά με την πολυπληθή συνοδεία του, έφτασε στη Βήσσανη.
Έτσι δέν κάνει εντύπωση πώς Ήπειρώτες χτίστες βρίσκονται καί
στήν Πελοπόννησο. Εκείνο όμως, πού κάνει εντύπωση είναι ή προτίμηση πρός τούς
Ήπειρώτες μαστόρους (κουδαραίους) των Πελοποννησίων καί μάλιστα του
διαμερίσματος κοντά στά Λαγκάδια, πού ήταν επίσης όνομαστό μαστοροχώρι,
καί πού οί κάτοικοί του καυχιόταν, ακριβώς, όπως οί Πυρσογιαννίτες,
πώς έχτισαν τον κόσμο...
Ας έρθουμε τώρα στην υπόθεση της αντικατάστασης των
φθαρμένων από τον χρόνο παραθύρων του Αρρεναγωγείου Βησσάνης. Θριαμβολογεί ο
φερόμενος (*) ως Πρόεδρος (φΠ στο εξής) της Αδελφότητος Βησσανιωτών… «Σώσαμε το
Αρρεναγωγείο μας!!!με την αγάπη και τον οβολό πολλών Βησσανιωτών» κλπ. (Κάπου
μάλιστα σε άλλο φύλλο γράφει ότι τώρα σειρά έχει και το …Παρθεναγωγείο!...).
Το σχόλιο έγινε σε μία ανάρτηση στο fb εδώ: https://www.facebook.com/groups/293679930723200/posts/7816033361821115/?__cft__[0]=AZW_7g7mR_Kviqkw6UU3qe2Hgn2ePgCk1NlK7-sgZ65DQv_9ciqXViMLkuBWx1TxcSOJtR1VR1cC86F7LEoJ18jja_Fx78xGQGmLitxkEPBdFdwEngWwihDM1KJND8r8dw0oDQK2cAB7TtqElzIsHR_W5o6Y5ViAsX0N_Dbev2yAiOAsKROTDt3FLqdc0BkHggPkUV3_ot2dJhiRHNLOiIRT&__tn__=%2CO%2CP-R
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Κατ’ αρχήν να σε ευχαριστήσω που μετά από τόσον καιρό με «ξεμπλόκαρες» στο fb ώστε να μπορώ να διαβάζω τις αναρτήσεις σου, τις απαντήσεις σου και τα σχόλια που γράφεις ώστε να έχω την ευχέρεια να απαντώ και να σχολιάζω θέματα που με αφορούν.(Στοιχειώδεις κανόνες Δημοκρατίας!)
Μέσα 1983...Απο την Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού Αγίου Νικολάου Βησσάνης αποφασίστηκε να κτισθεί - και κτίστηκε- πέτρινος περίβολος που θα περιβάλλει το Ναό από την εμπρόσθια πλευρά του. (Σημειωτέον οτι η πλατεία της εκκλησίας ήταν το παλιό νεκροταφείο της Βήσσανης πρίν μεταφερθεί στη σημερινή του θέση).Οι αντιδράσεις υπήρξαν έντονες...Μέχρι και στην Λαΐκή Συνέλευση που έγινε το καλοκαίρι του 1983 στην κεντρική πλατεία υιοθετήθηκε ψήφισμα του Πολιτιστικού Συλλόγου για την κατεδάφιση του πέτρινου τοίχου. Η Αδελφότητα κατακλύστηκε απο επιστολές διαμαρτυρίας Βησσανιωτών και μή, που απαιτούσαν την άμεση κατεδάφιση του αντιαισθητικού τοιχείου που περιχαράκωνε τον ιστορικό Ναό. Κατόπιν όλων αυτών των αντιδράσεων και αφού βρέθηκε απο την Αδελφότητα το απαραίτητο χρηματικό ποσό περίπου 10 χρόνια μετά, ο τοίχος κατεδαφίστηκε και η Κεντρική πλατεία του προστάτη Άγιου της Βήσσανης διαμορφώθηκε κατόπιν ειδικής μελέτης όπως την γνωρίζουμε σήμερα...
Η μοίρα της Ηπείρου και μάλιστα της αλύτρωτης περιοχής της υπήρξε σχεδόν πάντοτε τραγική. Έτσι εξηγείται γιατί τα τραγούδια του λαού αυτού, ακόμα και κείνα που δεν έχουν θρηνητικό χαρακτήρα, μοιάζουν με το βαρύ και μονότονο σκοπό των σαν μοιρολόγια! Ένα από τα τραγούδια αυτά, μα και σε όλα τα μέρη, όπου έφτασαν ξεριζωμένοι από τον τόπο τους οι Βορειοηπειρώτες, είναι και το ακόλουθο:
Ω Δρυϊνοπολίτισσα, ωχ καϋμένη,
ω Δρυϊνοπολίτισσα, ζηλεμένη.
Βάλ’ το φέσι σ’ ομπροστά
και σύρε στην εκκλησιά
με λαμπάδες με κηριά
και με μοσχοθυμιατά
και προσκύνα για τ’ εμάς
την Κυρά την Παναγιά
και προσκύνα για τ’ εσάς
τι μας πήραν η Τουρκιά
και μας πάνουν στα τζαμιά
και μας σφάζουν σαν τ’ αρνιά
σαν τ’ αρνιά την Πασχαλιά
τα κατσίκια τ’ Αϊ Γιωργιού
Αχ! πώς νάχω κι εγώ νου!
Ω Δρυϊνοπολίτισσα, ωχ καϋμένη,
ω Δρυϊνοπολίτισσα, ζηλεμένη.
Η παραλλαγή έχει διασωθεί από το γνωστό Δροβιανίτη λόγιο Αθανάσιο Πετρίδη, έχει δηλ. Βορειοηπειρωτική την προέλευση.
Το Σάββατο της 10ης Ιουλίου 1943 μια μέρα αποφράς για τους κατοίκους του Κεφαλόβρυσου και τούτο διότι τότε οι Γερμανοί Ναζιστές του Χίτλερ εν ονόματι της νέας τάξης πραγμάτων, έμπαιναν για πρώτη και τελευταία φορά στο μικρό τότε Κεφαλόβρυσο, συνελάμβαναν 18 Κεφαλοβρυσίτες, 3 άλλους εντοπίτες και με πρωτοφανή κυνικότητα τους έκαιγαν ζωντανούς μέσα σε δύο σπίτια του χωριού. Κουρμπάνι στην Ελλάδα και τις πανανθρώπινες αξίες της τιμής, της Ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Το μπρότζι των βλάχων του Κεφαλόβρυσου στην Πατρίδα.
Η ανάμνηση εκείνου του γεγονότος προκαλεί ακόμα φρίκη και αποτροπιασμό, αλλά και πολλά ερωτηματικά, καθώς ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε, παρόλο που πέρασαν 74 χρόνια από τότε, ποιός ήταν ο λόγος εκείνης της αιματοχυσίας.
Στην ημερομηνία που αναφερόμαστε το άστρο του παρανο'ι'κού δικτάτορα είχε πάρει την κάτω βόλτα, είχε γύρει προς το βασίλεμα.
Είχε προηγηθεί το Στάλινγκραντ, το Ελ Αλαμέιν, η είσοδος των Αμερικανών στον πόλεμο και τα συμμαχικά στρατεύματα υπό τον Mondgomery ετοιμάζονταν για απόβαση στην Ευρώπη.
Επειδή δεν είχα την τιμή να πάρω απαντήσεις στα απλά και κατανοητά ερωτήματα (**) που έθεσα προς το Δ.Σ. της Αδελφότητας Βησσανιωτών σε έγγραφο-επιστολή που απηύθυνα πριν λίγες μέρες (βλέπε ΕΔΩ: https://vissaniotis-bc.blogspot.com/2024/06/blog-post_25.html) επανερχόμενος έχω να παρατηρήσω τα εξής:
✅Προς τον (φερόμενο*) Πρόεδρο της Αδελφότητας:
Η σιγή που υιοθετείς ως απάντησή μου μπορεί να θεωρηθεί:
α)ως περιφρονητική απαξίωση στο πρόσωπό μου (αλλά και στα πρόσωπα πολλών συγχωριανών, μελών και φίλων της Αδελφότητας ) πράγμα που δεν αρμόζει σε καμία περίπτωση σε υπεύθυνο Πρόεδρο ενός ιστορικού Συλλόγου (μιας «γεραράς» Αδελφότητας κατά έκφρασή σου…).
β)ως «σιγή ιχθύος», αφού ενδεχομένως αδυνατείς να απαντήσεις σε εύλογα και απλά ερωτήματα τα οποία άπτονται της νομικής αλλά και πραγματικής υπόστασης του Συλλόγου. Ερωτήματα τα οποία δεν θα έπρεπε κάν να απευθύνω, αφού βασική υποχρέωση του Συλλόγου όταν διενεργεί αρχαιρεσίες, είναι να δημοσιοποιεί τα απαιτούμενα από τον νόμο και το καταστατικό.
Το κεφαλαίο Άλφα με τα σκέλη του φυτεμένα χωριστά, να ανταμώνουν στην κορφή σχηματίζοντας οξεία γωνία μεταξύ τους. Στη μέση της διαδρομής τους μια δρένια γρέντα ενώνει τα δυο μέρη, στηρίζοντας τα, μην τυχόν κι ο άνεμος που καλπάζει θυμωμένος απ’ το φαράγγι, τα γκρεμίσει. Αριστερά, ψηλά, μια ψιλή ξεχασμένη απ’ την εποχή του πολυτονικού, μισοφέγγαρη σελήνη, παραμυθιάζει το τοπίο...
Χαμηλότερα το Ω-μέγα με τα θυμωμένα νερά του καθώς κατρακυλούν από βράχους και σκέμπια στον ύπνο των βελανιδιών, με την περισπωμένη αϊτό μ’ ανοιγμένες τις φτερούγες να ισοζυγιάζεται στον ουρανό του, συντροφεύοντάς το στην πορεία του καθώς ποτίζει δέντρα και ξεδιψάει αγρίμια τους υπηκόους του...
Κι από κοντά το ο-μικρόν να κρατάει το ίσον σε τούτο το πολυφωνικό τραγούδι του φαραγγιού, με παρτή τον καταρράχτη που κατρακυλάει φουριόζος, και κλώστη τον άνεμο ν’ ανακατεύει φυλλωσιές και κόμες δρυάδων. Και καμιά άλλη φωνή δεν γίνεται αποδεκτή κι όταν παρ’ ελπίδα ακουστεί, το φαράγγι την επιστρέφει θυμωμένα, άγρια, επιτιμητικά δεν έχεις παρά να δοκιμάσεις, για να εισπράξεις την οργή του. Μονάχα ό,τι λέγεται κάτω από την ευθεία του ίσου επιτρέπεται, στο ύψος των ταπεινών ανθισμένων λουλουδιών και τις αστραφτερές σιαγόνες στα πέταλά τους και λίγον άνεμο πάνω τους καθώς γέρνουν προς τη μεριά των νερών, μ’ εμπιστοσύνη.
Με "ενδιαφέρουσα" ύλη κυκλοφόρησε το πρόσφατο φύλλο της εφημερίδας "Η ΒΗΣΣΑΝΗ" (Τ 195-ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΜΑΪΟΣ 2024). Αφού το διάβασα με προσοχή έχω να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις - επισημάνσεις αλλά και μερικά βασικά ερωτήματα προς τους Συντάκτες της εφημερίδος αλλά και προς το Δ.Σ. της Αδελφότητας που σύμφωνα με το νόμο και το καταστατικό διοικεί την Αδελφότητα...!
1. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
Α) ΟΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ: Στην στήλη της πρώτης σελίδας που αναφέρεται-όπως κάθε χρόνο
τέτοια εποχή- στις εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα το καλοκαίρι στο χωριό μας, απουσιάζει
κάθε αναφορά στον Πολιτιστικό Σύλλογο…και στις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο
ίδιος ή σε συνεργασία με Κοινότητα ή την
Αδελφότητα…Τυχαίο??? Διαβάστε:
Ο Τάσος Χαλκιάς σόλο κλαρίνο-Ηπειρώτικη βραδυά 17 Μαΐου 1979
Δέν ανήκει στη χορεία τών γνωστών λογοτεχνών ο Αρχίατρος κ. Κωνσταντίνος Ντούλας. Είναι ενας ΑΜΑΤΕUR!! Δέν γνωρίζομε τι εκέρδισε ή Ιατρική, αναμφισβήτητα όμως ή Λογοτεχνία εχασε από τό ξεστράτισμά του. Κάλλια αργά παρά ποτέ. Έρχεται από πέννα δεξιοτέχνη το παρακάτω κείμενο, όπως κι άλλα κείμενά του τά τελευταία χρόνια, πού έχουν ίδή το φώς στις τοπικές μας εφημερίδες καί καταπιάνονται μέ θέματα λαογραφικά καί παραδοσιακά.
Καί δίκαια είναι αφιερωμένο στον πρώτολαλητή μας, τον Τάσο Χαλκιά...
Είχε άνάψει συζήτηση εδώ καί πενήντα χρόνια αν οι λαϊκοί όργανοπαίχτες συνετέλεσαν στη διάσωση τού δημοτικού τραγουδιού. Καί άκούστηκαν διάφορες γνώμες υπέρ καί κατά. Σήμερα είναι κατασταλαγμένες πιά οί απόψεις, πώς το Δημοτικό τραγούδι μετοχετεύτηκε διά μέσου τών λαϊκών οργάνων άπό γενεά σέ γενεά κατά τα διάστημα τών αιώνων καί έφτασε ώς εμάς, άλλοιώς θά είχαμε μόνο σπαράγματα, όπως τής δημοτικής πεζογραφίας. Χάρις στο μέλος, στον ήχο, στο μέτρο, εγινε ή απομνημόνευσή του καί ή τελική του διάσωση. Όφείλεται τιμή καί έπαινος στούς αφανείς όργανοπαίχτες, πού πολλούς άπ αυτούς ή φήμη ξεχώρισε άπό την ανώνυμη συντεχνία καί τούς περιέβαλε μέ αγάπη.
α.χ.μ.
***
'Ένα γκρενά γαρούφαλο φιγουράρει στην καρδιά του Τάσου Χαλκιά. Δέν είναι πορφυρό νά επιδεικνύει μέ υπεροψία τή φανταχτερή του λάμψι. Δέν είναι λευκό νάχη τή χάρη ενός φτερού περιστεριού, μιας πεταλούδας, τήν αβρότητα ενός κρίνου. Είναι γκρενά. Λες κι’ είναι ραντισμένο μέ τό αιμα τής καρδιάς του, μέ αίμα πού στέγνωσε…
Η ύπαρξη 30 και πλέον συνολικά εκκλησιών και εξωκκλησίων εκτος απο τα εικονίσματα που υπάρχουν στη Βήσσανη, αποδεικνύει οτι το θρησκευτικό συναίσθημα των κατοίκων κατα την διάρκεια των προηγούμενων αιώνων, ήταν πάντοτε ακμαίο.
Την ευσέβεια των κατοίκων εκτός απο την πληθώρα των εξωκκλησιών αποδεικνύει και η ύπαρξη πολλών άλλων προσκυνημάτων στις εισόδους και εξόδους του χωριού και στις διασταυρώσεις των δρόμων τα γνωστά μας "κονίσματα". Περί αυτών όμως θα μιλήσουμε σε επόμενο σημείωμά μας.
Στο κείμενο που ακολουθεί θα ασχοληθούμε με τις διάφορες επιγραφές και ενθυμίσεις που συναντάμε στις εκκλησίες και στα εξωκκλήσια στη Βήσσανη και που αποτελούν αναμφίβολα σημαντικό μέρος της Ιστορίας του χωριού μας.
Η σημαντική αυτή καταγραφή που παρουσιάζουμε εδώ είναι χρονολογική (μέχρι περίπου το 1900) και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Ηπειρωτική Εστία"-Τ39-1955 και έγινε απο τον Ιερέα Γεώργιο Παΐσιο.* Τό άρθρο αυτό αποτέλεσε και σημαντική πηγή του συγχωριανού μας αειμνήστου Σπύρου Στούπη στην συγγραφή των μνημειωδών έργων του, "Πωγωνησιακά και Βησσανιώτικα" και "Η Βήσσανη". * Ο Γ. Παΐσιος καταγόταν απο τους Χιονιάδες και ήταν για ένα διάστημα εφημέριος στο Δολό Πωγωνίου, οπότε είχε και φιλικούς δεσμούς με τη Βήσσανη.
Σε πολλά μέρη της Ηπείρου, στα χορευτικά τους, σε ώρες χαράς κα κεφιού χορεύουν το Σαμαντάκα.
Γεια σου βρε Σαμαντάκα τη λεβεντιά σου νάχα.
Εσύ κοιμάσαι κι εγώ νυστάζω
σε συλλογιούμαι και αναστενάζω.
Ξύπνα Σαμαντάκα και βάλε τα τσαρούχια,
στρίψε τη μουστάκα, γεια σου Σαμαντάκα...
Ποιος ήταν όμως ο Σαμαντάκας;
Λένε πως τ' όνομα του ήταν Παύλος Μπάρας. Ενας όμορφος λεβεντονιός που ζούσε με το παιδί του και τη γυναίκα του στην περιοχή των Αγίων Σαράντα.
Δούλευε στα χωράφια, όταν κάποια μέρα επιστρέφοντας στο σπίτι του, βρήκε τρεις σπαχήδες του Αλή πασά να σέρνουν τη γυναίκα του. Τάβαλε, ένας αυτός, και με τους τρεις, και κατάφερε να σκοτώσει τους δυο και να τους πάρει τα ντουφέκια.
Ο τρίτος του ξέφυγε και καθώς προσπάθησε να τον σκοτώσει, χτύπησε κατά λάθος θανάσιμα την αγαπημένη του.
Επειδή κινδύνευε άμεσα, έτρεξε στο σπίτι, άρπαξε το μωρό στην αγκαλιά και πήρε τα βουνά. Από ράχη σε ράχη, από βουνό σε βουνό, κάποια μέρα έφτασε στην Κορυτσά.
Από τις κακουχίες όμως της οδοιπορίας έχασε το μωρό του και ο πόνος γίνηκε τώρα αβάσταχτος πούχασε γυναίκα και παιδί. Πήρε λοιπόν πάλι δρόμους και μονοπάτια προς το Νότο και έφτασε στο Μπεράτι με σκοπό να κοινωνήσει σε χριστιανική Εκκλησία μιας κι ήταν Χριστούγεννα κι είχε νηστέψει.
Έκρυψε την αρματωσιά του και τράβηξε ίσια προς τον παπά. Εκεί αντίκρισε μια σεμνή κόρη σαν άσπρο τριαντάφυλλο και σκίρτησε η καρδιά του.
Μετά τη θεία μεταλαβιά βγήκε και την παρακολούθησε κι είδε να τραβάει με τον τούρκο αγωγιάτη της που την περίμενε προς την αρβανίτικη μεριά του Μπερατιού.
Προσπάθησε να μάθει κάτι από μερικούς, από τον παπά που τους μετάλαβε, αλλά δεν τα κατάφερε. Οπότε τον πήρε χαμπάρι ο δεσπότης και τον κάλεσε στο κονάκι του.
Ο Π. Μπάρας πήγε αμέσως μουσαφίρης στο δεσπότη κι έμαθε όλη την ιστορία. Η όμορφη αρχόντισσα ήταν χριστιανή από την Κορυτσά. Την φώναζαν Τζεμιλέ (Φωτεινή) κι ήταν χήρα του Τούρκου Μπεκίμ, σουλτάνα στο σαράι του. Τρεις γυναίκες είχε πάρει ο αγάς και δεν μπόρεσεν' αφήσει απογόνους. Τέταρτη ήταν η Τζεμιλέ κι όμως παιδί δεν απόχτησε και πέθανε άκληρος ο Τούρκος.
Η γυναίκα κληρονόμησε όλα τα πλούτη και καθώς δεν άλλαξε την πίστη της, γιατί σ' αυτό δεν τη ζόρισε ο γερο-Μπεκίμ, έδινε πολλά στη Μητρόπολη και στις άλλες εκκλησίες. Ο Παύλος Μπάρας αφού έμαθε όλα τούτα, πήρε τ' άρματά του και τράβηξε ίσια για το σαράι του Αγά Μπεκίμ. Ήταν σούρουπο κι όταν την εντόπισε αναρριχήθηκε στον οντά της και την έκανε δική του.
Το βαθύ χάραμα με την προτροπή της έφυγε προς τ' άγρια βουνά. Οι μέρες περνούσαν και η Τζεμιλέ κατάλαβε πως ήταν έγκυος κι ήθελε τη συμβουλή του δεσπότη.
Αυτός την καθησύχασε και της είπε ότι θα ξεγεννήσει στο Μοναστήρι και μετά θα πήγαινε στο σαράι. Το νεογέννητο θα της το πέταγαν στο κατώφλι του σπιτιού της, δήθεν ότι ήταν ξένο, κι αυτή σαν ψυχόπονη γυναίκα θα το περιμάζευε. Έτσι ακριβώς έγινε και όλοι οι Αρβανίτες μιλούσαν για τη μεγάλη καρδιά της Τζεμιλέ.
Να όμως που ξαναγύρισε ο Παύλος Μπάρας κι έμεινε για δεύτερη φορά έγκυος. Τώρα πώς να κρατηθεί το μυστικό; Πάλι ο δεσπότης έδωσε τη συμβουλή του. Τους είπε να παντρευτούν τώρα κανονικά κι ο Χριστιανός Π. Μπάρας θα παρουσιαζόταν ως αρβανίτης. Γιατί αν η Τζεμιλέ παντρευόταν Χριστιανό και το μάθαινε ο Πασάς θα έχανε όλα τα πλούτη της. Βρέθηκε και το όνομα λοιπόν Οσμάν Τάκα θα τον έλεγαν...
Έγινε αυτός ο γάμος και το νέο ζευγάρι ζούσε ευτυχισμένα με τα δυο μωρουδάκια τους να μοιάζουν του Οσμάν.
Ως την ώρα που κάποιος σπιούνος είπε στον Κουρτ Πασά πως ο Οσμάν ήταν Έλληνας Χριστιανός και τον έπεισε, οπότε ο Πασάς τον συνέλαβε κι έβγαλε φιρμάνι να τον κρεμάσει. Έφτασε η ορισμένη μέρα, στήθηκε η κρεμάλα κι έφεραν τον κατάδικο Οσμάν μπρος στον πασά.
-Έφταιξες ορέ, έπαιξες με την πίστη του Μωάμεθ. Πες μου ποια είναι η τελευταία σου επιθυμία;
-Να χορέψω πασά μου, είπε ήρεμα ο Οσμάν Τάκας.
-Τι λες ορέ; αποκρίθηκε ο πασάς.
-Να χορέψω, μον' φέρτε τη γυναίκα μου να μου βαράει το νταούλι.
Ο πασάς απορημένος έδωσε εντολή σε δυο σπαχήδες να φέρουν τη Τζεμιλέ και δυο τρεις οργανοπαίχτες.
Ήρθε η γυναίκα του με τα παιδιά της κι αγκαλιάστηκαν, φίλησε και τα παιδιά του.
-Μην κλαις γυναίκα, της είπε. Ο καθένας έχει τη μοίρα του. Μον' πιάσε το νταούλι και βάραγε. Θέλω να πεθάνω με χορό.
Οι οργανοπαίχτες, που δεν άργησαν να φανούν, πήραν θέση κι ο μελλοθάνατος άρχισε να χορεύει περήφανα.
Τριγύρω μαζεύτηκαν χριστιανοί κι αρβανιτάδες και παρακολουθούσαν το θέαμα με φόβο και σιωπή.
Μετά ο Οσμάν έκανε νόημα στη γυναίκα του να μπει κι αυτή στο χορό και χόρευαν τώρα οι δυο λεβέντικα. Τότε ο Πασάς σηκώθηκε και με το ρακοπότηρο στο χέρι προχώρησε αργά αλλά σταθερά προς το μέρος τους. Ολόγυρα απλώθηκε νεκρική σιγή.
-Χαλάλι σου ορέ βροντοφώναξε, σου δίνω χάρη. Ο χορός σου σε γλίτωσε! Άντε τραβάτε τώρα.
Ο Παύλος Μπάρας πούλησε στο Μπεράτι την κληρονομιά της Τζεμιλέ, πήρε τη Φωτεινή και τα δυο παιδιά του και έκτοτε χάθηκαν τα χνάρια τους.
Έμεινε όμως ο χορός αυτός και το τραγούδι σαν θρύλος, σαν παραμύθι να τραγουδιέται και να χορεύεται περίπαθα από μερακλήδες στις εκδηλώσεις της ζωής μας, τόσο στην περιοχή μας, όσο και στη Β. Ήπειρο.
Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα "ΗΠΕΙΡΟΣ"
Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές (όπως συμβαίνει συνήθως) για το πολυθρύλητο τραγουδι...Ας τις δούμε:
Ο Σιαμαντάκας (ή Οσμαντάκας, ή Οσμάν Ντάκο) ήταν ένας λαϊκός ήρωας του 19ου αιώνα στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο. Γεννημένος στην Κονίσπολη (λίγο πάνω από τη Σαγιάδα, στη σημερινή νότια Αλβανία) το 1848, μάλλον αρβανίτικης καταγωγής και γόνος εύπορης οικογένειας, ήταν αρχηγός και εμπνευστής αντικαθεστωτικής εξέγερσης στην περιοχή. Μαζί του πλήθος λαϊκών αγωνιστών (ελλήνων και αλβανών) δώσανε σκληρές μάχες εναντίον των κοινών δυναστών τους: των τσιφλικάδων (ασχέτως καταγωγής) και του φεουδαρχικού τουρκικού κράτους και σε συνεννόηση με άλλα βαλκανικά κινήματα.
Το 1875 το κίνημά τους ηττάται κοντά στην Πρέβεζα και ο Σιαμαντάκας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα... Ο ήρωάς μας είχε λεβέντικη κορμοστασιά και ήταν ξακουστός χορευτής, έτσι σαν τελευταία του επιθυμία ζητάει να χορέψει.
Ο χορός του όμως τραβάει σε μάκρος, αυτοσχεδιάζει στα βήματά του, πότε αργά πότε πιο γρήγορα, οι κλαριντζήδες αλλάζουν βάρδιες αλλά αυτός εκεί να χορεύει και να μη λέει να σταματήσει. Πλήθος κόσμου τώρα τον συντρέχει και τον επευφημεί, ακόμα και οι τούρκοι έχουν βαλθεί να τον χαζεύουν! Ο Σιαμαντάκας καθώς περνούν οι ώρες προσπαθεί να μην κοιμηθεί και καταφέρνει να μένει ορθός και με τη σκέψη της αγαπημένης του να τον συντροφεύει! Το πρωί της επομένης ο πασάς του Μαργαριτίου (κεφαλοχώρι της περιοχής) εντυπωσιασμένος από το ήθος και το τόλμημα του παληκαριού, του χαρίζει τη ζωή και τον αφήνει ελεύθερο!
..//..
Σιαμαντάκας: Ηπειρώτικο παραδοσιακό τραγούδι από την περιοχή της Θεσπρωτίας, γνωστό στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου. Πολύ παλιό τραγούδι, το οποίο προερχόμενο από την περιοχή της Θεσπρωτίας ανέπτυξε μια διττή υπόσταση – ελληνόφωνη και αλβανόφωνη – σύμφωνα με τις δύο γλωσσικές ομάδες που συμβίωναν στην ευρύτερη περιοχή. Δεν είναι ξεκάθαρο αν η αλβανόφωνη ή η ελληνόφωνη εκδοχή είναι που προηγήθηκε, πάντως ο Οσμαντάκας (Οσμάν Τάκο ή Σιαμαντάκας) ήταν ένας αρβανίτης λαϊκός ήρωας του 19ου αιώνα.
Γεννημένος κατ΄ άλλους στην Κονίσπολη της σημερινής Αλβανίας, κατ’ άλλους στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας ήταν αρχηγός και εμπνευστής αντικαθεστωτικής εξέγερσης στην περιοχή. Μαζί του πλήθος λαϊκών αγωνιστών (Ελλήνων και Αλβανών) δώσανε σκληρές μάχες εναντίον των τσιφλικάδων και του τουρκικού κράτους.
Όταν το κίνημά του ηττάται και ο ίδιος συλλαμβάνεται και οδηγείται μπροστά στον μπέη του Μαργαριτίου Θεσπρωτίας, ο Οσμαντάκας ζητά ως τελευταία επιθυμία πριν την εκτέλεσή του να χορέψει. Ο θρύλος λέει πως το παράστημά του, τα πατήματά του, ο αυτοσχεδιαστικός χορός του εντυπωσίασαν τόσο πολύ τους Τούρκους και όλους τους παρευρισκόμενους ώστε ο μπέης τελικά του χάρισε τη ζωή!
Μάλιστα αναφέρει πως ο στίχος «εσύ κοιμάσαι κι εγώ νυστάζω, σε συλλογιούμαι κι αναστενάζω» που προσμίχθηκε στο τραγούδι του Οσμάν Τάκα, δεν έχει καμιά σχέση μ’ αυτό. Ανήκει στο «Μαύρα μου μάτια και κοντοκλαδεμένα».
Το γύρισμα του τραγουδιού είναι στον τσακιστό πωγωνίσιο σκοπό και αμέσως μετά σε δίστιχα της αγάπης, που τραγουδιούνται πάνω στον τετράσημο σκοπό του πωγωνίσιου χορού.
Οσμαντάκας & Πωγωνίσια γυρίσματα - Δολό Πωγωνίου
Τραγούδι: Βαγγέλης Ντάκας
Κομπανία: Κώστα Βέρδη
Δίσκος: «Γλώσσα μου γλυκιά μου γλώσσα άνοιξε πες μας καμπόσα» – Πολιτιστικός Σύλλογος Δολού Πωγωνίου
Οι αληθινοί στίχοι του Οσμαντάκα όπως τους θυμόταν η Φανή Δημοπούλου:
Γεια σου (ω)ρέ Οσμάν Τάκα, τη λεβεντιά σου να ’χα.
Ωρέ πήγα να σκοτώσω, τέτοιο παλικάρι
Ωρέ σαν χορεύει, πηδάει σαν το λιοντάρι.
Σου χαλαλίζω και τη ζωή σου,
χόρεψε, μπίρο μου, με την ψυχή σου
Πωγωνίσια δίστιχα:
Δεν είδανε τα μάτια μου τέτοιονε κυνηγάρη
να κυνηγάει τις πέρδικες τη νύχτα με φεγγάρι.
Εμένα μου είπαν δυο πουλιά, δυο μαύρα χελιδόνια
πώς θα περάσω βάσανα σε όλα μου τα χρόνια.
Ζαλίζομαι, μωρέ ζαλίζομαι, όταν σε συλλογίζομαι.
Ζαλίζω το κεφάλι μου, πανάθεμά το χάλι μου.
Πηγή:https://radioaetos.com
..//..
Γεια σου, Οσμαντάκα...
Ο Οσμαντάκας, ή Osman Taka ή Σιαμάντακας, ή Σμαντάκας ή Σαμαντάκας, ήταν ένας Ηπειρώτης οπλαρχηγός του 19ου αι. από τις Φιλιάτες, που τον τραγουδούνε δυο λαοί, Έλληνες και Αλβανοί.
Λέγεται πως είχε ξεσηκωθεί κατά των Οθωμανών και πως όταν τον έπιασαν και θέλησαν να τον εκτελέσουν, εκείνος ζήτησε να χορέψει (τελευταία επιθυμία). Οι οθωμανοί μερακλώσαν τόσο από το χορό του Σμαντάκα που τον αφήσαν ελεύθερο. Όμως εκείνος συνέχισε να τους δημιουργεί προβλήματα και έτσι όταν τον ξαναπιάσανε τον σκοτώσανε.
Η λαϊκή μούσα εμπνεύστηκε από τη λεβεντιά του Σμαντάκα και τον έκανε δημοτικό τραγούδι.
Το ελληνικό τραγούδι λέει πάνω κάτω τα εξής λόγια:
Aιντε, Οσμαντάκα, τη λεβεντιά σου να 'χα!
Τη λεβεντιά σου να 'χα! Γεια σου, Οσμαντάκα!
Αϊντε, σύ κοιμάσαι και 'γω νυστάζω,
Σε συλλογιούμαι κι αναστενάζω.
Μαύρα μου μάτια και κοντυλογραμμένα,
Ως πότε θα κοιμόσαστε χώρια από μένα?
Ξύπνα, Οσμάντάκα, και βάλε τα τσαρούχια!
Στρίψε τη μουστάκα!
Γεια σου Οσμαντάκα!
Παρακάτω ακολουθούν και η ελληνική και η αλβανική εκδοχή:
[Σημ. ιστολογίου: Η ελληνική ίδια με εκείνη στην αρχή του άρθρου]
%20copy.jpg)
%20copy.jpg)
